lecco

bardzo brakuje mi wspinania. bardzo bardzo... to był jedyny raz w tym roku. okolice miasteczka lecco. kolega, kolegi kolegi był moim partnerem. weszliśmy ja coś tam. prosta bardzo droga, cztery czy pięć wyciągów, ale mało...
tęsknie za skałami, za wysokością i przekraczaniem siebie. tak, jak było w turcji... teraz muszę przemóc się i zacząć wszystko znowu od nowa. przerwa jest zdecydowanie za długa, forma leży w głębokim rowie i wpinanie o mnie zapomniało. szkoda, że wśród moich najbliższych przyjaciół nikt się nie wspina.
piękne te skały...

 

italy#

rany

skały ranią. nie tylko palce moich rąk były w opłakanym stanie. palce innych rąk miały się podobnie. do tego poobijane i podrapane nogi :)

anita

to był naprawdę cudowny czas... więcej, więcej poproszę... tak mało człowiekowi potrzeba do szczęścia...
 

skały

kilometry dróg o różnym stopniu trudności, piękne widoki i cudowna pogoda...[dziecko na dole nie nasze, niemieckie, o ile mnie pamięć nie myli...]

załoga dżi-

składała się z siedmiu osób - z trudem mieściliśmy się wszyscy do wynajętego samochodu :

dawno, dawno temu...

te dwa tygodnie lutego 2011 będą należeć do najszczęśliwszych dni w moim życiu... cudowna pogoda, dobre towarzystwo i skały, skały, skały!!!!!!!!

szkoda tylko, że od tamtego czasu tak mało się wspinam... bardzo mi tego wspinania brakuje...

nie będę rozpisywać się tutaj na temat antalji. dużo ludzi z krakowa było tam w tym roku... 

jakieś 50km od miasta jest cudowne wspinanie, takie jak ja lubię najbardziej - kilometry muru o wysokości do 50m, z drogami o bardzo różnych stopniach trudności... najstarsza droga została obita w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych xx wieku. wszystko zatem jest dość nowe, a tarcie wyśmienite.

granit

jest wszędzie. wchodzi do miasta, ukrywa się pod prawie każdym domem, w lesie, przy ulicach. kusi mnie, kusi... niestety moja przyjaciółka już się nie wspina... poprzestałam zatem na dotykaniu skały, robiłam jej zdjęcia, podziwiałam z daleka i bliska, czasem też próbowałam się na coś wdrapać... oj!

noway

demaskacja racucha

z jednej strony - kawał okazałej, jak na nasze warunki skały - z drugiej - para kamyków. jak jacyś porąbani wchodzimy na górę coraz trudniejszymi drogami. zamiast przejść wokół, zasiąść z winkiem i podziwiać widoki... ech...

nie jest to skała na upały. wyobrażam sobie, że bardzo przyjemnie jest tutaj wczesną wiosną lub jesienią. ściana po południu była bardzo mocno nasłoneczniona - parę godzin jakie tutaj spędziłam wyssało ze mnie dużo siły...

niestety moja forma pozostawia jeszcze wiele do życzenia - cóż, skoro tegoroczny sezon zaczęłam dwa tygodnie temu....  :-)

mountains...etc

babskie

wspinanie w brzoskwince. dzień coraz krótszy, daje nam coraz mniej czasu... popołudniowy wyjazd w trójkę nie wróży ostrego wspinu. dobre towarzystwo jest chyba równie ważne... no i można zrobić parę zdjęć koleżankom!

mountains...etc

prawdziwa miłość

4th dim.

doczekałam się

popołudniowy wspin utonął w deszczu jeszcze zanim dojechałyśmy na miejsce. nawet nie było sensu wyciągać sprzętu z auta. pospacerowałyśmy chwilkę po kobylańskiej i zmyłyśmy się na zadaszoną ścianę miejską.
moja suka była pierwszy raz na panelu. najwyraźniej nie jest fanką techno. w popłochu wybiegła na ulicę. zgarnęłam psa. poprosiłam operatora zmianę muzyki. ochyda została uspokojona, a ja mogłam poruszać trochę kości.

ochyda

klatka

prawie trzy miesiące bez wspinania i treningów, pogrążona w pracy i walce z komputerem... znów systematycznie biegam zaledwie od miesiąca i wreszcie udało mi się wyjechać na prawie cały dzień w skały!!!!

o jakimś wielkim wspinaniu jeszcze nie ma mowy, toteż za cel wybrałyśmy psiklatkę, miejsce, gdzie drogi łatwe, proste i przyjemne... człowiek może się zrelaksować i miło spędzić parę chwil...

mountains...etc

masochizm

znów sadystówka ratuje mi ciało. kompletnie nie mam teraz czasu na całodniowy wyjazd w skały - w moim życiu jest praca i praca. na sadystówkę jadę 5min rowerem. godzina, półtorej wystarczy by utrzymać formę.

byłam już dwa razy. zabiłam pierwszego komara. uwielbiam skały i tylko wysokości mi brak...

mountains...etc

tu i tam

skały i słońce i morze i góry i skały i ludzie... wspinanie, rozmowy, inspiracje i prawie wszystko, co kocham... i chciałabym tak jeszcze :-)

turkey 2011

/here and there

rocks and sun and sea and mountains and rocks and people... climbing, talking, inspiration and nearly all i love... and i want it more :-)

...

parbat

nowa ścianka w mieście.

zalety: miło, ciepło, dobra kawa, oddzielne przebieralnie, ułożone kolorami baldy i inne...

wady: jest nisko, nawet jak na balderownie - przydałby się jakiś metr, dwa więcej; brakuje daszku - podobno ma być!

wszystko nowe, czyste i pachnące. tarcie, na razie niewspółmiernie dobre do warunków w naturze ;-).

ściana znajduje się na zabłociu, w odżywającym właśnie terenie miasta [fabryka, akademia krakowska, mocak, nowy tramwaj...].

From mountains...etc

pierwszy i... ostatni?

po czterech miesiącach przerwy, powrót w skały. prawdopodobnie ostatni raz w tym roku.

skały znów ustawiły mnie w szeregu. nie pierwszy raz. czy kiedyś osiągnę którąś z moich wymarzonych cyferek? co chwila jakieś przerwy, kontuzje... forma jak po zimie i wcale mnie to nie dziwi, skoro sezon puściłam z dymem, bo  z różnych względów, wydawał się być ponad moje siły... trochę też zabrakło wyciągacza, takiego, co to będzie ciągnął i pamiętał do skutku. rzadko się tacy zdarzają, niestety :-(.

najważniejsze, że nie jestem obrażona na skały i pokornie znoszę bycie 3kroki w tyle za samą sobą [o wszystkich innych nie wspominając], wszak to też rodzaj treningu [mentalnego] :-) - jak najmniej takich treningów w przyszłości...

From mountains...etc

skała

od połowy lipca nie wspinałam się w skałach. z różnych powodów, nie będę sobie zatruwać głowy ich wymienianiem w tym miejscu...
bardzo za skałami tęsknię... zwłaszcza w taką pogodę jak dziś... bardzo, bardzo...

From mountains...etc

beyond gravity

też tak chcę!  :-)

*ascendanceproject

rohit

rohit, którego poznałam w hampi nareszcie wydał topo dotyczące tego regionu. dla kogoś takiego jak on był to naprawdę duży wysiłek. podziwiam jego determinację.
rohit bardzo lubi [kocha?] hampi [i badami]. cieszę się z tego pierwszego kroku. mam nadzieję, że sprzedaż pójdzie mu co najmniej równie dobrze. jeśli więc ktoś wybiera się na baldy do indii, - gorąco polecam.

więcej na jego blogu.